Zioło dnia

                              LIPA   

          „Gościu siądź pod mym liściem, a odpocznij sobie,

Nie dójdzie Cię tu słońce przyrzekam ja Tobie,

Choć się najwyższej wzbije a proste promienie

Ześlą pod Twoje stopy rozstrzelane cienie”

Pisał w swym wierszu pod lipą nasz sławny poeta Jan Kochanowski.

Nie bez powodu lipa jest ziołem godnym pochwalenia.

Drzewa z rodziny lipowatych można podzielić na drobnolistne, szerokolistne, krymskie, amerykańskie i mongolskie, bądź co bądź trzeba przyznać że są długowieczne.

Lipa jest silnie nektaryzującym drzewem, bowiem wydziela różnorakie garbniki, flawonoidy, pektyny, cukry, śluzy, kwasy organiczne, sole mineralne i witaminy.

Zaczyna kwitnąć na przełomie czerwca i lipca i staje się istną pożywką dla pszczół.

Dla Słowian i Germanów była uważana za święte drzewo, być może właśnie przez umiejętność wydzielania miodu. Ale nie tyko. Wasza czarodziejka postanowiła skupić więcej uwagi problemowi dlaczego dawnego pokolenia ceniły szczególnie drzewo lipy? Słowianie stosowali ją do wielu praktyk i rytuałów religijnych. Okadzano jej pachnącym dymem domy by odpędzić burze i pioruny, sypiano pod jej pniami, by mieć prorocze sny. Gdy na świat przychodził nowy potomek sadzono nową lipę i często nazywano ją jak i dziecko tym samym imieniem, a gdy już niestety umierał, otrzymywał trumnę z lipowego drewna. Często i kołyski do lulania małych brzdąców wyrabiano właśnie z lip.

Z zebranych kwiatostanów lipy bardzo łatwo przygotować napar z użyciem gorącej wody. Wtedy nadaje się do użycia jako inhalacja do oczyszczenia górnych części dróg oddechowych przy katarze, przeziębieniu, może mieć też właściwości napotne lub przeciwgorączkowe. Świetne sprawdza się także jako płukanka na zbolałe gardło np.. przy anginie, jako napój na bezsenność, jest też dobra przy nerwicach lub trudnościach z zasypianiem.  Miód lipowy posiada podobne zastosowanie do kwiatostanów.