Kuracja trupami....whaaa!
W przeszłości metody i specyfiki stosowane w medycynie były zgoła....inne. Ciekawe jak bardzo przyjdzie Wam się zdziwić, gdy skonfrontuję was z informacją, że średniowieczna medycyna często zlecała swym pacjentom terapie za pomocą..ludzkich zwłok chociażby. Od XV wieku stało się popularne stosowanie pozostałości ludzkich mumii, a ich długowieczność uważano za dobry znak, mający świadczyć o korzystnych właściwościach.
Co więcej terapie miały niekoniecznie postać naparów,czy okładów, niejednokrotnie chodziło o terapie doustne :).
Już bardzo znany XI wieczny lekarz Awicenna polecał specyfiki na bazie proszku z zmumufikowanych ciał choćby na padaczkę, mdłości, czy przeziębienie.
Wpływowy chirurg Lafranc z Mediolanu podawał przepis na maść na gojenie ran, słynny filozof Franciszek Bacon także potwierdzał, iż proszek ten świetnie tamuje krwawienia.
Zaś plastrami z mumii chętnie okładano rany po ukąszeniach dzikich węży, bolące stawy i zmiany gruźlicze .
Tymczasem jak zdobywano mumie? Niekiedy faktycznie były to mumie egipskie, które nie zaznały spokojnego spoczynku, czasem z ciał zmarłych na pustyniach podróżników, trzeci typ - ze skazańców, których medycy potem odpowiednio oprawiali i suszyli.
Wiele informacji o trupiej terapii zachowało się chociażby w dziele Szwajcara Konrada Gesnera, w 1557 wydane także pod angielskim tytułem "The Newe Jewell of Health", które zwłoki zalecało na : bóle stawów, głowy, rany wrzody, choroby oczu, zarazę, wole,zatrucie i pasożyty.
W 1555 Giralomo Ruscelli opublikował "Tajemnice", które niejednokrotnie wydano w siedmiu językach. Mumię zalecał on na plucie krwią, wrzody i guzy, a po dodaniu kwiatów granatu, przegotowanej krwi ludzkiej, koralu, czerwonego wosku i innych składników - również na zranienia.
Tymczasem chorym na żółtaczkę polecano połknąć włosy zmarłych, zaś jako środek wymiotny służyły ich paznokcie. Co nikogo raczej nie dziwi :D.
Najciekawszy specyfikiem był tak zwany "mech z mumii" w podręcznikach i remediach spotykany pod łacińską nazwą usnea,była nią zielonkawa substancja pojawiająca się na szczycie czaszki. Znajdowano ją tam po dobrych sześciu latach od egzekucji skazańca, gdy jego siły witalne ulatniały się czubkiem głowy.
Pisał o niej farmaceuta Pierre Pomet : "Angielscy aptekarze, zwłaszcza z Londynu, sprzedają czaszki zmarłych porosłe zielonkawym nalotem o nazwie usnea, przypominającym mech porastający dęby. Pochodzą one zwykle z Irlandii, gdzie złoczyńców pozostawia się na szubienicach, dopóki nie rozpadną się na części". A więc usnea przydawała się na kaszel u dzieci, omdlenia lub wole. Stosował ją sam duński król Christian IV,także Jakub I Stuart.
Trupia medycyna była niezwykle popularna i ceniona, ale choć miała grono orędowników, znaleźli się i tacy, którzy pamiętali ,że zmarłych należałoby się większe poszanowanie dla ich szczątków. I tak na przykład francuski chirurg Ambroise Pare mawiał : "Starożytni balsamowali ciała swych zmarłych nie po to, aby służyły jako strawa i napitek dla żyjących. Nie przeszła im przez myśl rzecz tak odrażająca, lecz zamyślali raczej o wskrzeszeniu albo zachowaniu pamięci o umarłych rodzicach albo przyjaciołach". Ponoć z takimi zwyczajami nasza europejska kultura nie mogła się rozstać aż do pierwszej wojny światowej, kiedy to jeszcze można było w Niemczech kupić "oryginalną mumię egipską do wyczerpania zapasów" w cenie 17,5 marki za kilogram.
I rzecz jasna też piszę Wam dla rozrywki o tak groteskowych sprawach, nie żebyście cokolwiek z tego artykułu w czynie mieli powielać.
Komentarze
Prześlij komentarz